Sessizlik Oyundayız!
Sessizlik, kayıttayız!
Bir önceki oyunları -savaş müzesi- ile bizi hayal kırıklığına uğratan Trabzon DT bu sefer bizi şaşırtmayı başarıyor. Yaklaşık 1 saat 40 dakikalık “sessizlik kayıttayız” ile seyircilere çok keyifli dakikalar yaşatmayı başarıyorlar.
Minik biz özet yapacak olursak, bir film çekmekte olan bir ekibin, çekmeye çalıştıkları bir sahne özelinde ilerleyen, ekibin kendi iç çatışmalarını, ikili ilişkilerdeki sorunlarını belli paralelliklerle hizalamayı başarmış, en sonunda da hikayenin kötüsünün başarısızlığıyla sonuçlanmış bir oyun.
Metin iyi yazılmış -ama eksiklikler elbette mevcut-, basit ve anlaşılır. Bu tip oyunları zora sokacak cinsten gereksiz karmaşa yaratmıyor ve seyirciyle arasındaki mesafeyi böylece açmamış oluyor. Açık biçim olmasıyla ve oyuncuların rahat tavırlarıyla da ilk andan itibaren, merakla izlenen bir oyuna dönüyor. İzleyicinin dikkatini sahnede tutmak adına yapılan o basit hamle çok başarılı oluyor, izleyici görüldüğünü fark ettiği anda oyunun her saniyesini dikkatle izliyor, çünkü sıradaki kendisi olabilir ve oyuncu tarafından deşifre edilebilir! Doğrudan kendisiyle konuşan oyuncu da oyunun keyfini çıkartmaya başlayınca seyir zevki yüksek denebilecek bir oyun ortaya çıkmış.
Dekor yerleşiminde yapılmaya çalışılan şey gayet basit, bir taraf sinema, diğer taraf tiyatro dekoru. Amaç belli ama yeterince başarılı değil. Oyun ister istemez daha yoğunluklu olan merdiven ve çeşme dekoruna kayıyor ve diğer taraf zayıflıyor. Kameranın olduğu taraf üstünkörü dizayn edilmiş diyebiliriz, bunu ışık kullanımında da fark ediyoruz. Kameranın tarafı bir sinema stüdyosu gibi karanlıkta bırakılmaya çalışırken, üstüne düşünülmemiş bir görüntü veriyor.
Oyunculuklarda fark yaratan bir durum yok, sırtını açık biçime dayayan, seyirciyle haşır neşir olan oyuncular, bunu bir fırsata çevirmişler ve seyirciyi rahatsız etmeyen, eğlendirmeyi başaran bir noktaya getirmişler.
Gecenin sonunda; oyun içinde oyun, arkadan iş çevirmeler, yanlış anlaşılmalar, türlü aksilikler -ve bunların üst üste gelmesi-, romantik olabilecek anların anlık kesintiyle komiğe dönüşmeleriyle, seyircilerin arasına gizlenmiş oyuncularıyla, açık biçim bir vodvilin hakkını veren, seyirciyi eğlendirmeyi başaran bir oyun olarak akılda kalıyor.